15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ …”ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ”

Στὸ ἀπολυτίκιο τῆς Κοιμήσεως ψάλλεται “ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε”. Δηλαδή, παρόλο ποὺ ἐκοιμήθης, παρόλο ποὺ ἔφυγες ἀπὸ ἀνάμεσά μας, δὲν μᾶς ἔχεις ἐγκαταλείψει. Μὲ ἄλλα λόγια ἡ Παναγία εἶναι βοηθὸς καὶ προστάτης. Προστατεύει σὲ δύσκολες καταστάσεις, σὲ ἀρρώστιες, σὲ κινδύνους, τακτοποιεῖ προβλήματα κλπ. Ὅπως λέει καὶ τὸ γνωστὸ κοντάκιο “Προστασία τῶν Χριστιανῶν ἀκαταίσχυντε”.

Θὰ ἀναφέρω μερικὲς περιπτώσεις, γιὰ νὰ φανῆ τοῦ λόγου τοῦ ἀληθές, Κάποιος ἐδῶ ἐνορίτης, Γεώργιος Λέκκας, μοῦ ἔλεγε ὅτι ὅταν ἦταν νεαρὸς εἶχε πάει στὴν Τῆνο καὶ ἐκεῖ συνέβη τὸ ἑξῆς, εἶχε ἄμεση ἐμπειρία. Ἦταν μιὰ μητέρα καὶ μιὰ κόρη, ἡ κόρη ἤτανε μουγγὴ καὶ μισοπαράλυτη. Καὶ πῆγε μιὰ φορὰ στὴν Τῆνο, ὅταν περνοῦσε ἡ Μεγαλόχαρη ἀπὸ κάτω νὰ θεραπευτῆ, τίποτα. Πῆγε καὶ δεύτερη φορὰ καὶ τὴν τρίτη φορὰ ποὺ πῆγε συνέβη τὸ ἑξῆς. Μόλις πέρασε ἡ εἰκόνα ἀπὸ πάνω της, ἔφυγε ἡ παραλυσία καὶ ἀνωρθώθηκε. Ἀλλὰ εἶχε τάξει, δὲν εἶχε τακτοποιήσει τὸ θέμα μὲ τὴ φωνή της ποὺ ἦταν μουγγή. Καὶ τὸ βράδυ ποὺ ἔγινε ἡ λειτουργία στὸ ἐκκλησάκι τῆς Εὑρέσεως, μόλις κοινώνησε, ἀμέσως βρῆκε τὴ φωνή της. Λέει, «ἤμουνα παρών, τὸ εἶδα μὲ τὰ μάτια μου καὶ τὸ ἀναφέρω».

Συνέχεια ανάγνωσης 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ …”ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ”

“Mater dolorosa”…

Οἱ δυτικοὶ ἔχουνε μία φράσι «mater dolorosa», ἡ μητέρα τοῦ πόνου. Ἡ Παναγία γνώρισε τὸν πόνο καὶ τὴν θλῖψι κι ὅταν ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ πλησιάζουμε ἕνα οἰκεῖο πρόσωπο, εἶναι οἰκεία ἡ ἀτμόσφαιρα, δὲν εἶναι κάτι τὸ ἀπρόσιτο, διότι ἡ Παναγία ἔχει γνωρίσει ἀπὸ πόνο καὶ θλῖψι καὶ καταλαβαίνει ἀπὸ πονεμένους. Καὶ τοὺς βοηθεῖ τοὺς πονεμένους καὶ πολλὲς φορές, ὅπως ὁ ἥλιος σκορπίζει τὰ σύννεφα, σκορπίζει τὶς θλίψεις καὶ τοὺς πόνους. Καὶ πολλὲς φορὲς μοιάζουμε μὲ πλοῖα ταλαιπωρημένα καὶ ἡ Παναγία εἶναι τὸ γαλήνιο λιμάνι.

Ἔρχονται μερικὲς φορὲς ποὺ ὁ πόνος καὶ ἡ θλῖψι καὶ ἡ ὀδύνη στὴ ζωή μας φτάνει στὸ ἀποκορύφωμα, στὸ ζενίθ, μέχρι νὰ φτάσουμε στὸ σημεῖο νἄχουμε κατάθλιψι, μελαγχολία, τάσεις αὐτοκαταστροφῆς καὶ τότε σ’ αὐτὴ τὴν δύσκολη κατάστασι, ἐὰν πλησιάσουμε μὲ πίστι τὴν Παναγία, θὰ μᾶς βοηθήση, διότι εἶναι «τῶν πολεμουμένων ἡ εἰρήνη, τῶν χειμαζομένων ἡ γαλήνη, ἡ μόνη προστασία τῶν ψυχῶν».

Οἱ μεγάλοι ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅταν βρέθηκαν σὲ μεγάλους πειρασμούς, γιατὶ αὐτοὶ ποὺ γιορτάζουμε ἐμεῖς καὶ τοὺς πανηγυρίζουμε, ἔχουν περάσει μεγάλες δοκιμασίες στὴ ζωή τους. Κι ὅσο πιὸ μεγάλος εἶναι ὁ ἅγιος, τόσο πιὸ πολλὰ βάσανα ἔχει περάσει. Συνέχεια ανάγνωσης “Mater dolorosa”…